13-11-14

Een wak madeleintje - Yannick Moulin


Met eindeloos geduld wachtte Theofiel op een dag die al voorbij was. Hij nam het theekopje vast, zijn hand trilde. Hij zette het maar terug neer. Dit was niet het moment voor gestuntel. Niet morsen. Een vlek op z'n pak zou een smet op z'n ziel zijn.
Half vier. Vier uur had Elisa gezegd. Van nu tot dan leek zo onpeilbaar lang dat alleen meer wachten de verveling kon verdrijven.
Gisteren had hij het hele huis afgezocht naar iets om aan te doen. Hij had al jaren geen kleren meer moeten kiezen. Hij nam meestal gewoon wat bovenaan de stapel lag. In een krakende lade had hij een stuk stof ontdekt waar generaties motten zich tegoed aan hadden gedaan. Zijn oude maatpak. Kreuken kabbelden op het muffe katoen, en in het wollen colbert gaapten tientallen gaten.
Het werd dus winkelen. Schuifelen, wandelstok in de hand, langs neonpanelen met Zweedse merken en etalages met blote lingerie. Niets mee te maken. Hij wist precies waar hij moest zijn. Net om de hoek van de Vismarkt en de Craenendonck. Een statige boetiek, een vitrine van gebogen vensterglas met protserige Art-Nouveaumotieven. Daarboven een koperen plaat met een naald en een bobijn, en een gravure zoals men ze tegenwoordig niet meer maakt:

Bossemans et Cie
Maître couturier

Eva zou daar staan. Ze werkte er. Eva kende hem; wist altijd precies wat hij wou zonder het hem te vragen. Ze keek recht door zijn kleren heen, zoals het een goede winkeljuffrouw betaamde. Maar niet op een schunnige manier. Neenee. Zij kende gewoon perfect zijn maat.
Soms, soms had hij verlangd naar die andere manier van kijken. Naar hoe ze hem zou uitkleden met haar ogen. Handen die zijn hemd openden, knopen in het rond. Het was een frivoliteit, een onnozele fantasie zoals mannen er wel elke dag één hebben, en vrouwen daar al even vaak kwaad om worden. Over elke vrouw op aarde worden wel duizend dagdromen gedroomd, elk een kluwen van verhaallijnen, van onuitspreekbaar tot onschuldig, om een man zijn dagelijkse gemoedsrust te schenken. Daarom kwam hij telkens opnieuw naar deze boetiek. Om zijn dromen te spekken en om zijn lust te dempen.
Hij stapte om de hoek van de Vismarkt en de Craenendonck, en keek uit op een verweerde etalage. Een hoopje pleisterstof lag onder een dichtgetimmerd venster. De wind hitste het op, en het verdween in de voegen van de gebarsten trottoirtegels.
Een vitrineraam van gebroken glas, een gapende muil waar de tijd er vat op had gehad. De wind huilde om vergane glorie. Woorden, geschreven in de vingerdikke laag stof op het raam. Jade, wanne fuck u. Kevin loves Dries. Dit kon niet waar zijn.
Stel... zou hij zich van straat vergist hebben? Of wacht...was hij verkeerd gelopen? Theofiel dacht na, koortsachtig zoekend naar dat ene moment waarop hij misschien links afgeslagen was in plaats van rechts, of waarop hij de boetiek voorbij gewandeld was. Er was niets meer in zijn hoofd. Hij wankelde, ondersteunde zijn slaap met zijn verweerde hand. Toen keek hij op.
Boven het glas prijkten 4 kraters van verpulverd pleisterwerk. In het midden, een opschrift in negatief:


Bossemans et Cie
Maître couturier

Theofiel staarde wezenloos voor zich uit en keerde dan op zijn stappen terug. Bossemans, failliet! Dat kwam vast door die plastieken bikini’s en blote hippiebloesjes waar veel te jonge meisjes tegenwoordig mee over straat flaneerden. Oerdegelijke kwaliteit? Daar wilden de mensen niet meer voor betalen.
Per lopende meter verschool Theofiel zich dieper in zijn herinneringen. Hij dwaalde af naar die vergeelde ansichtkaart van zijn jeugd waarop een kerk, een kar met paard en slagerij J. Van Acker het penseel van Permeke verrieden. Hij knikkerde met zijn vriendjes, speelde verstoppertje en trok aan de vlechtjes van een lelijk meisje dat aan het hinkelen was. Ze viel, begon te huilen. Tien punten! Een torenvalk scheerde boven de oude schuur van zijn opa. Hij miste zijn papa en diens creatieve opvoedingsmethodes na een zoveelste Geuze.
Theofiel aarzelde. Wat deed hij hier nu weer? Ah ja, een pak. Hij ging een pak kopen. Voor Elisa. Hij kocht zich een pak. Grijs, met manchetknopen. Uit zo’n Zweedse keten, ja. Geen toonbeeld van elegantie, maar hij zou Elisa een royale fles reukwater cadeau doen bij wijze van tegemoetkoming.
Half vijf. Theofiel pakte het theekopje opnieuw op. Hij nam een slokje van de lauwe thee. Oolong first flush, duur spul. Lipton, dat dronk hij gewoonlijk. Meestal vergat hij dan het zakje eruit te halen, waardoor het drankje naar levertraan smaakte. Maar als Elisa kwam, was enkel het beste goed genoeg. Ze werd graag verrast. Dan blonken haar ogen.
Vijf uur. Hij nam een madeleine en roerde er met langzame halen mee in zijn thee. Het koekje werd nat, dan wak, dan drab. Waar bleef ze toch?

Zijn ogen dwaalden af naar de buffetkast, waar een vrouw hem aankeek. Rimpels en wallen. Op geen enkele manier anders dan de andere oude vrouwen. Ze had poedelkrullen, overrijp besmeurde lippen en meer ringen dan vingers. Haar foto werd verstikt door een zwarte rand, verminkt door een kruisteken. Hij kende haar naam, ze heette… of toch niet. Vreemd, daarnet wist hij het nog. Hij kauwde de seconden weg. Zijn thee werd sterk, dan bitter. Haar thee werd slechts koud.

20-09-14

"Pablo Perruche", debuutroman van Peter Lievens: boekvoorstelling op 24 oktober!

Cover 2 Pablo



"Peter Lievens woont in Erembodegem bij Aalst, het dorp van Louis Paul Boon. En er zijn wel meer parallellen denkbaar tussen deze twee auteurs. Allebei waren het dubbeltalenten: schilders en schrijvers. Allebei hanteren ze in hun proza een rauwe, razende stijl - omdat ze het leven zelf willen benaderen. De schoonheid van ongepolijste poëzie...

De lovende woorden van Josse De Pauw waren niet overdreven. Ik heb bijtijden zitten giechelen met dit boek - want Peter Lievens heeft humor (dat had LP Boon ook). Ik heb genoten van de manier waarop hij over zijn jeugd schrijft, in de jaren zestig en zeventig, en over de zeden en gewoonten en de muziek van toen... zo herkenbaar! Ik heb een krop in de keel gehad, meer dan eens... en wie kan onbewogen blijven onder de van erotiek zinderende passages? De lyrische liefdesbetuigingen? 

En ja, ondanks de in het oog springende gelijkenissen met Boon, is dit een schrijver met een uniek stemgeluid. Lezen, die handel!"

Patrick Bernauw
(De aanzet voor Pablo Perruche werd gegeven in de cursus Literaire Creatie. En de titel van de blog Inkt moet vloeien! is eveneens een literaire creatie van Peter Lievens). 



Tot 15 oktober kun je voorintekenen op de paperback uitgave van Pablo Perruche,  de debuutroman van Peter Lievens. Je krijgt er dan het ebook  gratis voor niks bij, samen met Van Galgenberg tot Duivelsput van Patrick Bernauw. De ebooks zijn in epub-formaat, geschikt voor alle tablets en e-readers, ook te lezen op PC of laptop.  Let wel, dit aanbod loopt slechts tot 15 oktober! 
(Zin om gedurende twee maanden meer gratis Nederlandstalige ebooks lezen van auteurs uitgegeven door vzw de Scriptomanen? Neem dan hier een Scribd-account en zoek op "Scriptomanen".)
Voorintekenen doe je door een mailtje te sturen naar pabloperruche@inter-actief.be  met duidelijke vermelding van naam, (post)adres en telefoon of mobiel nummer. Je kunt het boek vervolgens, gesigneerd en wel, ophalen tijdens de boekvoorstelling op 24 oktober 2014, om 20 uur in Café BarCode, Nieuwstraat 6, 9300 Aalst. Wie erbij wil zijn, graag een seintje. Kun je er niet bij zijn, geen probleem, dan wordt het boek sowieso bij jou thuis bezorgd in de loop van de maand oktober.



Peter Lievens: "Fuck You!" - Charcoal on canvas. Afm: 100X150.


De vader van Pablo is een "hard werkend" zelfstandige - nogal eigenzinnig, en meer dronken dan nuchter. Zo wordt de kleine Pablo geconfronteerd met geldproblemen, dood en overspel, een ontsporende zus en een mama voor wie de schone schijn het allerbelangrijkste in het leven is. En Pablo heeft, niet toevallig, het temperament van een zigeuner...

Pablo wordt cafébaas, maar droomt van een bestaan als kunstenaar. En van zijn vriendin Veronica, natuurlijk. Galeriehouder Willem Jan Frederik kan zijn droom vervullen, maar is ook niet ongevoelig voor de charmes van Veronica. Hoe loopt dat af?

Peter Lievens, zelf plastisch kunstenaar, schreef met Pablo Perruche een boek als een roller coaster, dat nu eens leest als een vlotte roadmovie, dan weer als een modern sprookje over een vreemde vogel. Een verhaal van graag zien en afscheid nemen, trouw en ontrouw, liefde en haat, alcohol en drugs, vrijheid en kunst, geschreven in een razende stijl, afwisselend lyrisch, humoristisch, rauw-realistisch.
Ik heb je boek gelezen en ik heb dat zeer graag gedaan, ik hou heel erg van de verschillende hoeken van waaruit je aanvalt. Bij momenten heb je me onhoudbaar meegesleept. Josse De Pauw

De paperback is verkrijgbaar bij de auteur en in alle online boekhandels (Standaard Boekhandel, Bol.com, Cosmox, Libris, Bruna,...). Het kan ook besteld worden bij elke boekhandel in uw stad (ISBN 978-94-6266-051-9).  Het ebook is eveneens beschikbaar in alle online boekhandels, ook de gespecialiseerde zoals iBookstore (Apple), Kobo (voor slechts € 6,95!) of Scribd (lees 20% gratis).    

 

12-09-14

De geschiedenis van de liefde, van Nicole Krauss - recensie van Ellen Lanckman




De Geschiedenis van de Liefde
De Geschiedenis van de Liefde by Nicole Krauss
My rating: 5 of 5 stars

Ik had al heel veel over het boek gehoord, wat me zoals gewoonlijk tegenhield om het te lezen. Ik doe niet aan hypes. Basta. Ik had daarentegen ook al heel veel quotes uit het boek gelezen, die me wel telkens naar de keel grepen. Dus ik moest mezelf op het matje roepen en vermanend toespreken: lees dat boek nu toch maar eens! Doordat ik al eerder werk van Nicole Krauss had gelezen (wat ik wel goed vond, maar nu ook niet geweldig), duurde het tot nu. Ik ontleende het in de bib (een beetje verstandig omgaan met mijn uitgaven voor boeken, ik doe dat wel eens op een zeldzaam moment) en 30 pagina's verder in het boek had ik het me al aangeschaft in de winkel.
Wat! Een! Boek! De tederheid van het verhaal, in de taal! De personages die onder je vel kruipen (en daar echt nooit meer weggaan). Ik was na een paar pagina's al helemaal overdonderd. Nog nooit had ik een boek gelezen dat me op eenzelfde pagina kon doen schateren en huilen van ontroering (ik huil toch nooit bij een boek of film, wat was dat ineens zeg?).
Van de auteur zelf wist ik eigenlijk niets, zelfs niet dat ze mevrouw Safran Foer is. Haar naam klonk me eerder oud in de oren, ik wist zeker dat ze op z'n minst 75 was en al drie levens achter de rug had gehad. Dat kon niet anders, niet als je zo een krachtig, intens en tegelijkertijd teder verhaal kan schrijven! Toen ik haar foto op de achterflap zag en merkte dat ze ongeveer mijn leeftijd heeft, was ik met absolute verstomming geslagen. Ik boog het hoofd en besefte: ik kan niet schrijven en zal nooit kunnen schrijven. Niet zolang mevrouw Krauss schrijft. Ze heeft namelijk een boek geschreven dat nooit een evenknie zal kennen.
Op het moment dat ik het boek uit had, begon ik het meteen te herlezen. Ik heb al een paar ontstellend mooie boeken gelezen, maar zoiets overkwam me nog nooit. Ik ben verliefd. Zwaar verliefd. Op de geschiedenis van de liefde.

View all my reviews
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...