18-04-14

"De andere zoon": een boek van Jodi Picoult in een recensie van Ellen Lanckman

House RulesHouse Rules by Jodi Picoult
My rating: 4 of 5 stars

Er is geen enkel boek van Jodi Picoult dat niet zeer goed is. Zo kort kan ik daarover zijn. Ik had dus eigenlijk best een ander boek dan “De andere zoon” kunnen bespreken (originele titel: House rules) Het eerste boek dat ik van haar las, “Negentien minuten”, raakte me zo erg, dat ik al haar andere boeken ook wou lezen.

Picoult schrijft telkens een (maatschappelijk relevant) verhaal vanuit verschillende personages, met elk hun kijk op de gebeurtenissen. Ik vind het straf hoe ze er telkens in slaagt dit op een zeer geloofwaardige manier te doen. Ik las ooit een boek van haar waarin elk personage zich richt tot een kleuter, dat nog te klein is om zelf aan het woord te komen, heel aangrijpend!

In “De andere zoon” kruipt ze zeer geslaagd in onder andere de huid van een jongen van ongeveer 18 jaar met Asperger. Hoe ze zijn gedachtegang, kijk op de wereld en gevoelens weergeeft, is buitengewoon. Maar ook hoe ze de moeder schetst, is sterk. Ook hier snijdt Picoult een aartsmoeilijk onderwerp aan en net als in haar andere boeken slaagt ze erin dat te doen op een nuchtere, aangrijpende, rauwe en tegelijk ontroerende manier, zonder ooit maar een keer melig te worden. Haar taalgebruik is soms verbluffend, zonder hoogdravend te willen zijn en de zinnen lezen als een trein. Het verhaal verveelt nooit, hoewel het boek ruim 400 pagina’s telt. Bovendien zit je eigenlijk vanaf de eerste bladzijde volledig in het verhaal en slaag je er amper in het boek naast je te leggen. Nadien draag je het verhaal nog een ganse tijd met je mee, omdat Picoult er telkens in slaagt haar personages van vlees en bloed te maken. Het is zelfs zo dat ik aan de jongen uit “De andere zoon” af en toe terugdenk, alsof ik hem in levende lijve heb gekend. Ook met de andere boeken die ik van haar las, heb ik dat al ervaren.

Wat ik zonde vind, is dat Jodi Picoult in de boekhandels vaak onder de categorie ‘chicklit’ valt, zonder het genre afvallig te willen zijn. Picoult schrijft voor een zeer ruim publiek, ook mannen lezen haar boeken graag, maar wie haar boeken niet kent, gaat natuurlijk niet in de afdeling ‘chicklit’ neuzen.
Ze is zonder enige twijfel mijn favoriete buitenlandse auteur voor het moment, om de reden dat alles klopt in haar boeken: het verhaal, de personages, de taal en het plot. Nee, haar boeken zijn geen literaire hoogstandjes, eerder literaire ontspanning van de bovenste plank. En laat dat nu net zijn wat ik zoek in een perfect verhaal.


View all my reviews

03-04-14

dodenTocht - roman van literair creatrice Anne Baaths



dodenTocht vertelt het waargebeurde verhaal over alles wat er kan mislopen tussen het moment van de verwekking en de geboorte van een baby. Het maakt komaf met de ‘roze wolkenindustrie’ en geeft weer aan welke druk bijna-moeders door hun omgeving worden onderworpen. Want wat als het niet verloopt zoals normaal?

Anne vertelt in dit boek zonder blad voor de mond over hoe ze diverse miskramen, een extreme vroeggeboorte en uiteindelijk de dood van een zoontje ervaart. Wanneer alles achter de rug lijkt en ze deelneemt aan de Dodentocht (Bornem), een 100-kilometerlange wandeltocht, blijft het gebeurde haar achtervolgen. Anne laat zien hoe ze zich voelt bij de medische omkadering, hoe haar nabije omgeving op alles reageert en hoe het leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

“Ik leerde ons kind pas echt kennen bij dat eerste kangoeroemoment en kwam tot de slotsom dat dit kind het, misschien meer dan een voldragen baby, verdiende om geliefd en gekoesterd te worden.
Ik kon een veilige afstand bewaren om minder hard gekwetst te raken, mocht het fout lopen en we Tristan toch nog zouden moeten begraven, maar ik wilde niet. Ik koos er dat moment voor om van hem te houden, gewoon omdat hij daar recht op had. Al zoveel was hem afgenomen, de veilige warmte van mijn baarmoeder, de rust van een gewone bevalling, de naïviteit van een pijnloze start in zijn leven. Liefde kon ik hem niet weigeren.
Het was misschien een zenuwtrek, maar ik zweer het, net op dat moment krulden de mondhoeken van mijn zoon in een aarzelend glimlachje, alsof hij wist dat hij veilig was in mijn armen.”


dodenTocht van Anne Baaths verschijnt bij Uitgeverij Kramat, en wordt voorgesteld op 18 april om 20 uur in het UZA Wilrijkstraat 10, 650 Edegem (door Frank Pollet) en op 26 april om 14 uur in de Bibliotheek van Hamme, Achterhof 94, 9220 Hamme (door Patrick Bernauw).

Graag je komst bevestigen via info@annebaaths.be
Meer info: www.annebaaths.be

02-04-14

Gedichten Jan Van Olmen

Fille fatale

Laat me barsten van verlangen.                              
Verstik mijn rede.
Met ogen
als in honing gedrenkte dolken.
Gedraag je als de prooi
die mijn ego verscheurt.
JA …
Ik gooi mijn schaamte weg
wring elk excuus eruit.
NOG …
Hou touwtjes strak
in lust gebonden.
HARDER …
Mijn hoofd versmolten
in Uw Schoot.


Eindelijk vrij! 

***

De verdrietige verzen

Neen
klinkt steeds hetzelfde
maar ruikt anders
als jij dat zegt.
Ik pleeg een kleine zelfmoord
en hang verlangen op
aan een boom
bomvol berusting.
Zelfs al schreef ik dit verdriet
in elke taal die ooit bestond
dan blijft het de vrije vertaling
van onversneden pijn.
Morgen komt een nieuwe dag
met een beetje meer
eelt op mijn ziel
en peuken in de asbak.
Gelukkig
dat mijn ego niet zo groot is.
Er zijn geen brokken te lijmen.
Een kabouter veegt alles bij elkaar.

01-04-14

"Tirza" van Arnon Grunberg - recensie Ellen Lanckman

TirzaTirza by Arnon Grunberg
My rating: 4 of 5 stars

Het eerste en tot op vandaag het enige boek dat ik van Grunberg heb gelezen. Het is al een flink aantal jaren geleden dat ik het las, dus veel weet ik er niet meer van. Ik zou het kunnen herlezen, maar dat wil ik niet. Niet omdat het zo slecht is. Wel omdat ik helemaal omver werd geblazen door het plot en ik niet wil riskeren dat het boek door het te herlezen een mindere indruk zou achterlaten. Het is een van de zeer zeldzame boeken dat nog dagenlang in mijn hoofd spookte, ik kon het verhaal echt niet loslaten.
Ik weet dat het boek ook werd verfilmd, maar ik weiger er om dezelfde reden naar te kijken: ik wil de 'magie' absoluut niet verliezen. Bovendien zijn de meeste verfilmingen gewoon slecht.

Nu zal ik het boek altijd herinneren als iets dat me ondersteboven achterliet. Met een vage herinnering aan het verhaal, de karakters en de schrijfstijl. Zo is het goed, het is als een droom die je hebt gehad, die je 's ochtends verweesd achterlaat en de ganse dag met je meedraagt.



View all my reviews

14-03-14

"Een plek om te schuilen", een luisterspel van Jeroen Bernaer







 Het luisterspel van Jeroen Bernaer wordt ook voorgesteld op 15 maart, 17 uur, 
in het kader van Een Literaire Maeltydt!




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...