10-02-17

"De gans en zijn broer" van Bart Moeyaert, recensie door Katherine Muylaert

De gans en zijn broerDe gans en zijn broer by Bart Moeyaert
My rating: 5 of 5 stars

Het nadeel van een boek lezen van je favoriet auteur, is dat het misschien tegenvalt. Dat hij zijn gouden aureool verliest en je aanbidding rafels begint te vertonen.
Gelukkig is dat met dit 'De gans en zijn broer' niet het geval. Het zoveelste boek van Bart Moeyaert dat niet teleurstelt. Integendeel, het is het zoveelste boek van hem dat bijzonder mooi is.
In een reeks korte verhalen vertelt Moeyaert over het leven op de boerderij, met de boerin, de hond, de schapen, de kalkoenen en uiteraard de gans en zijn broer. In tegenstelling tot de anderen, wonen zij er niet altijd, in de winter trekken ze naar warmer gebieden. Of soms ook niet, soms hebben ze geen zin om zo ver te vliegen, stranden ze onderweg maar durven ze niet terug.

De gans en zijn broer zijn onafscheidelijk en leven een onbekommerd leventje op de boerderij. Meestal toch want, zoals het op de achterflap omschreven wordt, ze worden soms overvallen door een gedachte die te groot voor ze is. Waarom de wereld voortdurend verandert, bijvoorbeeld. Wanneer precies de nacht begint. En of je geluk kunt vasthouden.

In zijn eigen onnavolgbare stijl schrijft Bart Moeyaert ware pareltjes rond dergelijke grote en kleine vragen. Zijn taalgebruik is helder en eenvoudig, en daar zit nu net zijn kracht. Het lijkt simpel, maar er zit zoveel meer in dan op het eerste zicht lijkt. Hij verpakt de filosofische bedenkingen in poëtische verwoordingen en met treffende beelden, zodat ze nog lang blijven nazinderen.

Over de gans, die zich depressief voelt: 'Ik zit er doorheen,' zei de gans. Hij meende wat hij zei. Zijn hoofd hing, zijn ogen keken naar binnen, en om hem heen leek een schutting te staan, rond als een ton. (...) Het allerergste was dat hij iets had gedacht wat waarschijnlijk nog nooit iemand had gedacht: als je zwijgt, weet niemand wat er in je omgaat. Als de gans wilde dat zijn broer wist wat hij had gedacht en wat hij had meegemaakt, moest hij het hardop zeggen. Met woorden. Letterlijk.
Over de boerin die verdwijnt: Eerst waren haar schoenen zoek, en toen ook de boerin. Misschien was ze weg, misschien was ze kwijt. Niets was zeker, behalve de lege plek op de keukentafel. Daar lag voor niemand een briefje met 'zo terug', of 'tot morgen'.
Over kalkoenen die ruzie hebben: 'Luister,' zei de gans.' Je vriendin heeft haar geduld verloren. Zo eenvoudig is het. Doe alsof je haar geduld hebt teruggevonden. Breng het terug.' (...) De broer keek de gans aan en grinnikte eens. 'Ja,' zei hij. 'Hij heeft mijn geduld al pakweg duizend keer teruggevonden.'
Over de wereld die continu verandert: 'De hele dag verandert iedereen op elk moment van alles aan de wereld. De een wijst naar de hemel en maakt zijn ogen groot, de ander zegt iets nieuws, en zo gaat het maar door, heen en weer en kriskras. Dat is erg vermoeiend. Niet alleen voor iedereen, maar vooral ook voor de wereld zelf.' De broer dacht even na, en ging toen bovenop de gans liggen. Hij probeerde elk stukje van zijn lijf te bedekken, en dat lukte. Alleen de poten van de gans staken onder hem uit, maar dat was niet erg, want poten veranderen nooit veel aan de wereld.

Niet alleen zijn de teksten echte pareltjes, het boekje is bovendien ook heel mooi vormgegeven. De teksten zijn in het blauw gedrukt, de titels in het oranje. Gebruik makend van louter die twee kleuren heeft Gerda Dendooven het boek geïllustreerd met eenvoudige, maar o zo mooie tekeningen, helemaal in lijn met de verhalen.
Een fijn geheel, een boekje om te koesteren.


View all my reviews

31-01-17

"Vlaggenbrief" - roman van Ruth Lasters, recensie van Katherine Muylaert



VlaggenbriefVlaggenbrief by Ruth Lasters
My rating: 1 of 5 stars

De auteur beschouwt op de site van haar uitgever WPG schrijven als de 'verrukkelijkste variant' op piekeren. Helaas is dat ook de teneur van het boek. Veel gepieker, weinig inhoud.
De opzet biedt nochtans genoeg ruimte voor meer inhoud: een verloederd kuststadje, volgens sommigen wegens de smalle dijk, volgens anderen onder invloed van asielzoekers die hopen op een ticket richting paradijs.
Een keur aan personages passeert de revue: het hoofdpersonage Thérèse Eckaert, een oude verrimpelde dame, met ‘nekvel, dat tegenwoordig zo los zit dat het wel een stukgesprongen ballon lijkt,’ die het leven aanschouwt van op haar appartement aan de dijk, en af en toe iemand uit de wachtrij van het publieke toilet pikt om van haar toilet te komen gebruik maken. Tijdens deze bezoekjes mijmert ze er op los.
Daarnaast zijn er haar bedlegerige man Henri, waarover zowat het hele boek gaat, maar die zelf nooit aan bod komt, haar zoon Patrick, die er een rampzalig huwelijk op zitten heeft, de WC-dame met een gigantisch gebrek aan zelfvertrouwen, maar wel voorzitter van de nee-aan-de-dijkverbreding-werkgroep, de plaatselijke middenstand, de familie Verhee die zijn strandhuisje - schandaal! - openstelt voor een familie uit Ghana, ...
Helaas blijft het bij een interessant opzet, het boek zelf is een mengelmoes van uitgangspunten en verhaallijnen die steeds door mekaar lopen en nergens toe leiden. Er wordt eindeloos uitgeweid en gemijmerd zonder dat er iets gebeurt.

Het verhaal wordt verteld door een ik-figuur, Thérèse, met nu en dan een stukje in de derde persoon als het over een ander personage gaat. Op pagina 55 dient zich echter, zonder enige inleiding, een tweede ik-figuur aan. Bij het lezen over 'scheren' en 'adamsappel' denk je eerst aan een kolossale fout, maar dan blijkt het naderhand om een andere ik-figuur te gaan, wat ik evengoed heel erg fout vind. Ook hier wordt het personage uitgebreid voorgesteld, maar blijft het beperkt tot een nieuwsgierig makende intro.
Als je zo vol smerigheid bent gelopen als ik, zit er op een gegeven moment niets anders op dan iets goeds te doen, of toch iets beters dan al die shit die je tot dan toe hebt uitgevreten. Je moet uiteindelijk wel, want je voelt je goorder dan de oksel van je hond, ontstoken door een tekenbeet, of de hamerteen van je ouwe moeder, en zo kun je niet verder. Zo is de fun er echt wel af.

Het taalgebruik leest niet echt vlot, met regelmatig gekunstelde zinnen, alsof er moeite gedaan is het geheel wat allure te geven, wat mijns inziens niet gelukt is.
Hoe vaak Henri en ik ook van bankstel zijn veranderd, telkens veruitwendigde zowel zijn comfortcirkel als de mijne zich in een mum van tijd tot een zitkring in het leder. Als een afdruk van ledigheid, van nietszucht. Ik heb Joachim, toen hij hier eind juli even was, er een ogenblik naar zien kijken, naar dat verschijnsel van gegolfd, verweerd leder, waarna hij nogal bruusk wegkeek, als had hij ongewild mijn enge, loshangende buikvel gezien. Of mijn navel als een gezwollen, dichtgeperst oog, dat niets nog bewonderenswaardig of verwerpelijk genoeg acht om voor open te gaan.

Ook al kreeg Ruth Lasters voor haar eerste roman Poolijs de Vlaamse Debuutprijs, toch maakt het lezen van dit boek dat ik niet geneigd ben nog een boek van haar ter hand te nemen...

View all my reviews

27-01-17

Recensie "De campus" van Nathalie Pagie - door Yoline Van De Keere


Het verhaal begint veelbelovend met een sterke proloog.
Daarna volgen er 69 korte hoofdstukken.
Het boek is vlot geschreven en goed leesbaar, ook voor minder ervaren lezers.
Ik mistte echter wel spanning en diepgang in het verhaal. Het plot en de verhaallijn zijn voor mij iets te doorzichtig en voorspelbaar. Ik had de personages graag wat beter leren kennen, nu werd ik niet echt in het verhaal gezogen.
Het verhaal is geschreven in de personele verteller met als hoofdpersonage Cleo, Claire Van  Laerhoven uit Nederland. Doorheen het boek maak je kennis met een gezinsdrama uit Cleo's jeugd, waardoor haar vader zich de hele tijd met haar leven en dat van haar jongere zus en moeder bemoeit. Cleo verlangt naar vrijheid en besluit vijf maanden te studeren aan de University of Alberta in Canada. Eenmaal daar aangekomen volgen er verschillende beschrijvingen van zowel medestudenten, als de campus zelf. Deze beschrijvingen waren voor mij voldoende om me de setting te kunnen voorstellen.

De eerste dode valt al vrij snel in het verhaal. Zelfmoord of moord? De politie start een onderzoek en pakt niet veel later een verdachte op. Cleo gaat zelf ook op onderzoek uit, want ze kan niet geloven dat haar vriend de moord gepleegd heeft.
Tijdens haar eigen onderzoek valt een tweede dode, meer bepaald de assistente van Sex on heels. Claire wordt door de politie in het holst van de nacht meegenomen naar het politiebureau en opgesloten in een cel. Gelukkig heeft ze een sluitend alibi en wordt ze weer vrij gelaten.

Hierna had ik als lezer onmiddellijk door wie de dader was en waarom de moord gepleegd was. Ik las natuurlijk verder om zeker te zijn van mijn vermoedens, maar deze werden al snel bevestigd. Het feitelijke plot verschilde slechts een peuleschil met mijn eigen versie.

Net voor het einde kom je het hele verhaal te weten over het gezinsdrama uit Claire's jeugd en dat is wel even schrikken. Maar daar kan je als lezer, spijtig genoeg, niet lang stil bij staan, want het einde en de ontknoping is in zicht.  

Het einde zelf vond ik, persoonlijk, over the top, het lukt Cleo om tot vier keer toe aan haar belager te ontsnappen. In boeken kan natuurlijk alles.


Ik besluit dus, dat ik niet echt in het verhaal kon duiken en meeleven met het hoofdpersonage. Nu bleef alles voor mij nogal oppervlakkig. De gevoelens van Cleo werden verteld door de auteur, als een soort instructie, maar niet getoond, waardoor deze onvoldoende overkwamen op mij als lezer. Desondanks zou ik dit boek wel aanraden aan iedereen die eens iets luchtiger wil lezen met toch een vleugje spanning. Door de vlotte schrijfstijl is het boek toegankelijk voor een breed publiek. 

Nathalie Pagie - De campus
ISBN: 978-90-225-6778-4
253 pagina's

Schrijven Online Nieuws

Schrijven Online blogs

Schrijven Online wedstrijden

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...